مقالات روانشناسی

فرزندپروری مشترک موثر است – با همکاری هم والدین بهتری باشیم

فرزندپروری مشترک موثر یا هم‌ترازی در تربیت فرزند، به معنای همکاری والدین در تربیت و پرورش فرزندانشان است.
در فرزندپروری مشترک، والدین سعی می‌کنند با همکاری و توافق، با هم کار کنند و به شیوه‌ای هماهنگ و موثر زندگی خود و فرزندانشان را بهبود بخشند.
برخلاف فرزندپروری سنتی که ممکن است یکی از والدین نقش اصلی را در تربیت و پرورش فرزندان بازی کند، در فرزندپروری مشترک هر دو والدین به عنوان یک تیم همکاری می‌کنند.

والدین مشترک چیست؟


والدین مشترک یک ترتیب مشترک است که در آن دو یا چند نفر، اغلب، اما نه همیشه، والدین جدا شده یا طلاق گرفته اند، مسئولیت تربیت فرزندی خاص را به اشتراک می گذارند.
این می تواند شامل تصمیم گیری در مورد نحوه آموزش، درمان و مشارکت کودک در فعالیت های فوق برنامه و همچنین ارائه حمایت عاطفی و مالی باشد.
تعریف فرزندپروری مشترک بسته به اینکه از چه کسی بخواهید متفاوت است.
اما با استفاده از تعریف فوق، افراد درگیر می توانند زوجین متاهل، هرگز ازدواج نکرده یا مطلقه باشند، صرف نظر از گرایش جنسی زوجین و اینکه آیا کودک از نظر بیولوژیکی با مراقبین آنها مرتبط است یا خیر.
هیچ فرضی وجود ندارد که والدین مشترک یک رابطه عاشقانه بوده است.
در برخی فرهنگ ها، مادران جوان با مادران خود والدین مشترک می شوند. در برخی دیگر، مراقبت مسئولیت مشترک چند عضو گروه است.
حتی اگر یکی از والدین غایب یا درگیر نباشد، گاهی اوقات می‌تواند اتفاق بیفتد، زیرا انتظار می‌رود هر دو والدین وظایف مراقبتی مشترکی داشته باشند.
اجرای فرزندپروری مشترک نیز می تواند اشکال مختلفی داشته باشد. در حالی که برخی از والدین با هم زندگی می کنند، برخی دیگر ترتیبات متفاوتی دارند، اما همچنان فرزندان خود را با هم بزرگ می کنند.

چگونه والدین مشترک کار می کند


چهار مؤلفه اصلی و مرتبط با یکدیگر می توانند بر نتایج فرزندپروری مشترک تأثیر بگذارند.

قرارداد فرزندپروری

اختلاف نظر در مورد تربیت کودک با مسائل رفتاری بیشتری در دوره پیش دبستانی، مهدکودک و نوجوانی همراه است.
استدلال اخلاقی، جامعه پذیری و بیگانگی پسران، و اعتماد به نفس، مسئولیت پذیری، مهارت های اجتماعی، توانایی کنار آمدن با ناملایمات و آزادی بیان دختران همگی با آنها مرتبط است.
با این حال، خود اختلاف در تربیت فرزند ممکن است لزوماً منجر به پیامدهای منفی خانواده نشود.
والدینی که «موافق هستند با مخالفت» ممکن است سطوح بالایی از حمایت هم‌والدگری را حفظ کنند، فعالانه در مورد اختلافات مذاکره کنند و برای مدیریت خانواده به مصالحه برسند.
اثرات منفی تنها زمانی رخ می دهد که اختلاف نظر حاد یا مزمن باعث اختلال در تربیت والدین یا سایر جنبه های مشارکتی شود و منجر به مشکلات هماهنگی، تضعیف متقابل، انتقاد یا درگیری خصمانه بین والدین شود.

تقسیم کار

04
03
01
02
مشاوره آنلاین با بهترین متخصصان روانشناسی و روانپزشکی

یکی دیگر از مؤلفه های اصلی فرزندپروری مشترک، تقسیم وظایف، وظایف و مسئولیت های مربوط به مراقبت از کودک، کارهای خانه و مسائل حقوقی، پزشکی و مالی مداوم مربوط به کودک است.
تقسیم واقعی وظایف به اندازه رضایت والدین از مذاکرات و در نتیجه تقسیم مسئولیت ها مهم نیست.
والدین معمولاً زمانی راضی می شوند که این تقسیم بندی با انتظارات و باورهای آنها در مورد کمک های تربیتی همسو شود.
انتظارات برآورده نشده ممکن است باعث احساس بی انصافی و رنجش، افزایش استرس و افسردگی والدین شود و احتمالاً بر تعاملات گرم و حساس با کودک تأثیر بگذارد.

حمایت کردن

سطح حمایتی که هر یک از والدین از دیگری ارائه می‌کنند می‌تواند به شدت بر نتیجه فرزندپروری مشترک تأثیر بگذارد.
این حمایت می تواند اشکال مختلفی داشته باشد، مانند تأیید توانایی ها و شایستگی های دیگری به عنوان والدین، تصدیق و احترام به مشارکت دیگران در تربیت فرزند، و حمایت از تصمیمات و اختیارات والدین دیگری.
در یک رابطه والد مشترک سالم، هر دو والدین با هم کار می کنند و سعی می کنند نقش یکدیگر را در زندگی فرزندشان تقویت کنند.
با این حال، هنگامی که یکی از والدین از طریق انتقاد، تحقیر و سرزنش، دیگری را تضعیف می‌کند، یا اگر رویکردی رقابتی اتخاذ می‌کند، رابطه والدینی متشنج می‌شود و در نهایت بر تربیت و رفاه عاطفی کودک تأثیر می‌گذارد.
حمایت و اعتبار والد مشترک باعث افزایش عزت نفس و خودکارآمدی والدین می شود که با سازگاری تحصیلی و اجتماعی- عاطفی بهتر در کودکان مرتبط است.
از سوی دیگر، تضعیف والدین ممکن است باعث شود آنها احساس غرق شدن یا غرق شدن در احساسات منفی کنند.

مدیریت مشترک خانواده

مدیریت مشترک والدین شامل سه نوع تعامل خانوادگی است.

  • رفتار ارتباطی والدینی آنها را مدیریت کنید. به عنوان مثال، آنها می توانند دوستانه یا خصمانه باشند.
  • مرزهایی را تعیین کنید که شامل یا حذف سایر اعضای خانواده در تعاملات باشد. برخی از والدین ممکن است کودکان را به درگیری های بین والدین بکشانند.
  • سطوح مختلفی از مشارکت در پویایی خانواده را نشان می دهد. به عنوان مثال، آنها ممکن است تصمیم بگیرند که نقش رهبری را بر عهده بگیرند یا یک گام به عقب بردارند و از موقعیت های خاص کناره گیری کنند.

نکاتی برای والدین مشترک


میخواهید در مورد فرزندپروری مشترک موثر است – با همکاری هم والدین بهتری باشیم مشاوره داشته باشید؟
همین حالا مشاوره بگیر

والدگری مشترک می تواند از شرایط مختلفی ناشی شود، اما زمانی که به دلیل طلاق یا جدایی باشد، می توان گام های خاصی را برای تسهیل روند فرزندپروری هموارتر برداشت.
برای ایجاد یک برنامه مشارکتی موثر و محیطی پایدار برای فرزندتان، توصیه های زیر را در نظر داشته باشید.

خودت را متحول کن

تغییر یکی از بهترین پیش بینی کننده های یک رابطه خوب و سالم والدین است.
این شامل اصلاح طرز فکر و احساس والدین در مورد شریک سابق خود و اجتناب از درگیری است.
کسانی که فرزندان خود را در اولویت قرار می دهند، احساسات چالش برانگیز را تنظیم می کنند و نبردهای خود را عاقلانه با توجه به زمان و پول انتخاب می کنند، معمولاً والدین مؤثرتری هستند.

یک سطح پایه توافق را ایجاد کنید

اگر فرزندپروری مشترک به دلیل طلاق ایجاد شود، کودک ممکن است طیف گسترده ای از احساسات طاقت فرسا را ​​تجربه کند.
برای کاهش سردرگمی و اثرات نامطلوب جدایی، سعی کنید در مورد جنبه های اساسی زندگی کودک به اجماع برسید.
ایجاد توافقنامه های مشترک در زمینه آموزش، بهداشت و ایمنی می تواند به کودک کمک کند تا با ثبات و حمایت بیشتر در این زمان چالش برانگیز بگذرد.
در صورت لزوم، این موضوع را به صورت مکتوب ثبت کنید تا از هرگونه سردرگمی یا ابهام در آینده جلوگیری شود.

برای کمک بیشتر در مورد فرزندپروری این راهنما را بررسی کنید.

نحوه صحبت با نوجوانی که نمی خواهد صحبت کندموافق به مخالفت

اگر دو والدین مشترک بتوانند در مورد اصول اساسی فرزندپروری یا ارزش های فرزندپروری به توافق برسند، ایده آل خواهد بود.
متأسفانه برخی از والدین نمی توانند به آن دست یابند، حتی ساده ترین توافقات.
قرار گرفتن در معرض درگیری های مزمن بین والدین با مشکلاتی در عملکرد اجتماعی، رفتار و سلامت روان کودک مرتبط است.
اگر نمی توانید در مورد برخی مسائل به توافق برسید، به جای بحث بر سر آنها، موافقت کنید که با آن مخالفت کنید.
تا زمانی که تفاوت های تربیتی باعث آسیب به کودک نمی شود، با احترام در مورد استفاده از سبک تربیتی ترجیحی زمانی که کودک تحت مراقبت هر یک از والدین است، موافقت کنید.

والد دیگر را تضعیف نکنید

تضعیف تنها به انتقاد یا نام بردن آشکار و خصمانه محدود نمی شود. همچنین ممکن است ظریف و بی ضرر باشد، مانند قطع صحبت والدین دیگر یا مداخله برای تغییر تصمیم انضباطی والدین دیگر.
این رفتار ممکن است منجر به بیگانگی والدین ، سردرگمی و فرصتی برای دستکاری کودک شود.
با خودکفایی کمتر، میزان بالاتر اختلال افسردگی اساسی، عزت نفس پایین و سبک های دلبستگی ناایمن در کودک مرتبط است.

تفاوت ها را توضیح دهید

هنگامی که شما و والدینتان به طور ناخواسته تصمیمات متفاوتی در مورد تربیت فرزند می گیرید، مجبور نیستید با آن موافق باشید، اما نیازی هم ندارید که آن را تضعیف کنید.
برای مثال، می‌توانید بگویید: «من عذرخواهی می‌کنم که پدرت تصمیم گرفت آی‌پد شما را به عنوان مجازات از شما بگیرد. اگرچه ممکن است من با انتخاب او مخالف باشم، اما به تصمیم او احترام می گذارم و شما نیز باید. من و پدرت بر اساس تجربیات فردی خود تصمیمات متفاوتی را برای فرزندپروری می‌گیریم، اما هدف مشترک ما این است که شما را با هم به خوبی بزرگ کنیم.»
با انجام این کار، می‌توانید بدون اینکه در مورد والدین دیگر منفی صحبت کنید یا اقدامات انضباطی آنها را تضعیف کنید، با موضوع داشتن سبک‌های متفاوت فرزندپروری مقابله کنید. علاوه بر این، این رویکرد به کودک شما کمک می کند تا اهمیت احترام به دیدگاه های مختلف را بیاموزد.

یک برنامه زمانی ایجاد کنید

یک برنامه روشن و به خوبی تعریف شده تنظیم کنید که نحوه تقسیم زمان بین والدین را مشخص کند. 
این طرح باید شامل جزئیات خاصی در مورد ترتیبات حمل و نقل، فعالیت های برنامه ریزی شده و هر جنبه دیگری که به زندگی روزمره کودک مربوط می شود، باشد.
داشتن یک برنامه جامع به حداقل رساندن سوء تفاهم ها کمک می کند و تجربه یکپارچه تر والدینی را هم برای والدین و هم برای کودک تضمین می کند.

انعطاف پذیری در قوانین

هنگام تقسیم وظایف بین والدین، تصمیم گیری در مورد اینکه قوانین چقدر سخت یا انعطاف پذیر خواهند بود، مهم است.
برخی از زوج ها قوانین سختگیرانه ای وضع می کنند، در حالی که برخی دیگر انعطاف پذیرتر هستند و در صورت نیاز خود را تنظیم می کنند.
معمولاً ترکیبی از ساختار و انعطاف‌پذیری بهترین است، اما در زمان‌های سخت مانند زمانی که کودک مدرسه را شروع می‌کند، انعطاف‌پذیری بیشتر می‌تواند کمک کند.
از سوی دیگر، اگر والدین مشترک اغلب با هم بحث می کنند و نمی توانند به خوبی مذاکره کنند، داشتن قوانین ساختارمندتر می تواند به کاهش تعارض و جلوگیری از اختلاف کمک کند.
به طور کلی، والدینی که در برنامه‌های خود انعطاف‌پذیر هستند و در عین حال ثبات را حفظ می‌کنند، از ترتیبات والدینی مشترک خوشحال‌تر هستند.

فناوری را هوشمندانه انتخاب کنید

هنگامی که والدین یک رابطه دوستانه برقرار می کنند، فناوری های ارتباطی مانند تلفن های همراه و برنامه های آنلاین می توانند برنامه ریزی و تصمیم گیری مشترک را برای فرزندانشان علیرغم زندگی جدا تسهیل کنند.
باز نگه داشتن خطوط ارتباطی نیز با آنها آسان تر است.
با این حال، چنین فناوری‌هایی لزوماً در زمانی که والدین یک رابطه مشاجره‌آمیز دارند، فرزندپروری مشترک را بهبود نمی‌بخشند.
به عنوان مثال، برخی از والدین متخاصم ممکن است از این ابزارها برای مخفی نگه داشتن اطلاعات یا محدود کردن اطلاعات والدین دیگر در تصمیمات مربوط به تربیت کودک استفاده کنند.

حمایت از مشارکت

حتی اگر والدین همیشه به نحوه تربیت فرزندان خود توجه نداشته باشند، باز هم می توانند در کنار یکدیگر باشند.
حمایت از والدین ممکن است به معنای ساده‌ای باشد مانند دادن یک اسباب‌بازی به والدین دیگر در هنگام بازی با کودک.
والدین حمایتی می تواند تفاوت بزرگی در میزان اعتماد به نفس و توانایی والدین در توانایی های فرزندپروری خود در هنگام مواجهه با موقعیت های دشوار ایجاد کند.

حمایت اجتماعی

ارتباط مثبت بین والدین برای موفقیت فرزندپروری مشترک و نتیجه کودک مهم است.
اما در مواردی که جدایی با تعارض زیاد یا خصمانه باشد، ممکن است والدین مشترک نتوانند از یکدیگر حمایت کنند.
حمایت دوستان یا خانواده می تواند در افزایش خودکارآمدی در چنین شرایط ناسالمی بسیار مفید باشد.
حمایت اجتماعی می تواند تفاوت زیادی در سلامت روان والدین ایجاد کند.

به دنبال کمک حرفه ای باشید

همچنین بخوانید:

والدین مشترک می تواند یک وظیفه چالش برانگیز باشد، و غیر معمول نیست که بین والدین مشترک درگیری ایجاد شود، که می تواند بر سلامت عاطفی کودک تأثیر منفی بگذارد.
جستجوی کمک حرفه‌ای از یک خانواده‌درمانگر می‌تواند محیطی امن و خنثی را برای والدین فراهم کند تا بتوانند مشکلاتی را که ممکن است تجربه می‌کنند، حل کنند.
یک خانواده درمانگر می تواند به والدین کمک کند تا ارتباط مؤثرتری برقرار کنند، اعتماد ایجاد کنند و مرزهای روشنی را ایجاد کنند، که همه اینها برای والدین موثر بسیار مهم هستند.
در نهایت، سرمایه‌گذاری در کمک حرفه‌ای می‌تواند منجر به یک رابطه مثبت و سالم‌تر با والدین شود که هم برای والدین و هم برای کودک مفید است.

پیشنهاد میکنم مقاله “والدین موفق: نکاتی درباره مادر و پدر بودن که کمتر شنیده‌اید!” مطالعه کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *